ਨਾ ਜ਼ਮੀ ਥੀ ਨਾ ਗਗਨ ਥਾ

ਨਾ ਜ਼ਮੀ ਥੀ ਨਾ ਗਗਨ ਥਾ, ਨਾ ਥਾ ਕੋਈ ਸਿਤਾਰਾ। ਹਮ ਤਬ ਭੀ ਥੇ, ਖ਼ੁਦਾ ਕੇ, ਵਹ ਤਬ ਭੀ ਥਾ ਹਮਾਰਾ। ਸੂਰਜ ਚਾਂਦ ਸਿਤਾਰੋਂ ਕਾ, ਜਬ ਜਨਮ ਹੂਆ ਥਾ ਕਿਰਨੋਂ ਨੇ ਜਬ ਧਰਾ ਕਾ, ਠੰਡਾ ਬਦਨ ਛੂਆ ਥਾ, ਵੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉਸ ਘੜੀ ਕੋ, ਹਮਨੇ ਭੀ ਥਾ ਨਿਹਾਰਾ। ਜਬ ਪੇੜ ਔਰ ਪੌਧੇ, ਉਭਰੇ ਥੇ ਇਸ ਜ਼ਮੀਂ ਪਰ ਫਲ ਫੂਲ ਆ ਰਹੇ ਥੇ, ਆਦੇਸ਼ ਉਸ ਕਾ ਸੁਣ ਕਰ ਬੇਡੌਲ ਇਸ ਜ਼ਮੀਂ ਕੋ, ਉਸਨੇ ਥਾ ਜਬ ਸੰਵਾਰਾ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਸ਼ਰਮ ਸੇ ਆਦਮ, ਪੱਤੋਂ ਮੇਂ ਛਿਪ ਰਹਾ ਥਾ ਹਮ ਜਾਨਤੇ ਹੈਂ ਉਸ ਦਿਨ, ਹੱਵਾ ਨੇ ਕਿਆ ਕੀਆ ਥਾ ਉਸ ਦਿਨ ਹੀ ਤੋ ਬਹੀ ਥੀ ਪਾਵਨ ਲਹੂ ਕੀ ਧਾਰਾ। ਜਬ ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਸਮਯ ਔਰ ਕਾਲੋਂ ਮੇਂ ਢਲ ਰਹੇ ਥੇ ਤਬ ਭੀ ਤੋ ਹਮ ਖ਼ੁਦਾ ਕੇ, ਖ਼ਿਆਲੋਂ ਮੇਂ ਪਲ ਰਹੇ ਥੇ ਕੇਵਲ ਵਚਨ ਸੇ ਉਸਨੇ, ਹਰ ਸ਼ੈਅ ਕੋ ਥਾ ਉਭਾਰਾ। ਹਮ ਪਕਸ਼ਿਓਂ ਕੀ ਪਹਿਲੀ, ਪਰਵਾਜ਼ ਕੇ ਗਵਾਹ ਹੈਂ ਖਾਮੋਸ਼ਿਓਂ ਮੇਂ ਪਹਿਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੇ ਗਵਾਹ ਹੈਂ ਦੇਖਾ ਹੈ ਹਮਨੇ ਬਨਤੇ ਸਰਿਸ਼ਟੀ ਕਾ ਕਾਮ ਸਾਰਾ। ਵਿਸਰਾ ਦੀਆ ਥਾ ਹਮਨੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਿਤਾ ਸੇ ਅਪਨਾ ਅਪਨਾ ਅਤੀਤ ਹਮਕੋ ਲਗਤਾ ਥਾ ਜੈਸੇ ਸਪਨਾ ਉਸ ਵਕਤ ਵੀ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਸ ਪਿਆਰ ਸੇ ਪੁਕਾਰਾ।