ਤੇਰੇ ਸਿਵਾ ਮਸੀਹਾ, ਅਬ ਕੌਣ ਹੈ ਹਮਾਰਾ

ਤੇਰੇ ਸਿਵਾ ਮਸੀਹਾ, ਅਬ ਕੌਣ ਹੈ ਹਮਾਰਾ, ਜਬ ਸੇ ਹੈ ਪਾਇਆ ਤੁਝਕੋ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਜਹਾਂ ਹਮਾਰਾ, ਜਬ ਆਂਧਿਆਂ ਚਲੀ ਹੈਂ, ਤੂਫ਼ਾਨ ਭੀ ਉਠੇ ਹੈਂ, ਨੈਯਾ ਮੇਰੀ ਡੂਬੋਨੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਭੀ ਖੜ੍ਹੇ ਹੈਂ, ਹਾਵੀ ਨ ਹੋ ਸਕੇ ਵੋ, ਤੂਨੇ ਜੋ ਹੈ ਸੰਭਾਲਾ! ਸੂਲੀ ਪੇ ਜਬ ਚੜ੍ਹਾ ਤੂ, ਅਜਗਰ ਨੇ ਤਬ ਡਸਾ ਤੁਝੇ, ਸਾਰੇ ਜ਼ਹਿਰ ਕੋ ਪੀਕਰ, ਕਿਆ ਖੂਬ ਹੈ ਲੜਾ ਤੂ, ਪੈਰੋਂ ਤਲੇ ਕੁਚਲਕਰ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੇ ਸਾਂਪ ਮਾਰਾ। ਮਾਨਾ ਹੈ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਤੋ ਜਾਨਦਾਰ ਕਹਾਂ ਹੈ ਥੋੜ੍ਹੇ, ਜਬ ਘੋੜਾ ਰਾਸਤਾ ਮੋੜੇ, ਤੋ ਜਾਨਦਾਰ ਨਾ ਪੀਛਾ ਛੋੜੇ, ਉੜਕਰ ਉਕਾਬ ਨੇ ਊਂਚੇ, ਇਬਲੀਸ ਕੋ ਪਛਾੜਾ। ਤੂ ਵਾਦਿਓਂ ਕਾ ਸੋਸਨ, ਸ਼ਾਰੋਨ ਕਾ ਗੁਲਾਬ ਹੈ, ਤੂ ਭੋਰ ਕਾ ਸਿਤਾਰਾ, ਮਹਿਮਾ ਮੇਂ ਲਾਜਵਾਬ ਹੈ, ਲੇ ਚਲ ਮੁਝ ਮਸੀਹਾ, ਦਿਲ ਨੇ ਤੁਝੇ-ਪੁਕਾਰਾ। ਮੋਹਰੇਂ ਹੈਂ ਸਾਤ ਖੋਲੀ, ਬ੍ਰਾਨਹਮ ਕੇ ਜਰੀਏ ਬੋਲੀ, ਗਰਜਨ ਕੀ ਵੋ ਆਵਾਜ਼ੇਂ ਜੋ ਭੇਦ ਥੀ ਵਿਚ ਖੋਲੀ, ਤੁਝ ਕੋ ਹਜ਼ਾਰੋਂ ਸਿਜਦੇ ਕਿ ਆਨਾ ਕੀਆ ਗਵਾਰਾ।