ਜਬ ਸੇ ਮੁੰਜੀ ਮਸੀਹਾ ਮਿਲਾ

ਜਬ ਸੇ ਮੁੰਜੀ ਮਸੀਹਾ ਮਿਲਾ, ਹਰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮੇਹਰਬਾਂ ਹੋ ਗਈ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੋ ਅੰਧੇਰੋਂ ਮੇਂ ਥੀ, ਕਿਸ ਕਦਰ ਖ਼ੁਸ਼ਨੁਮਾ ਹੋ ਗਈ। ਜਾਨ ਜਬ ਉਸਨੇ ਸੂਲੀ ਪੇ ਦੀ, ਮਰ ਗਈ ਪਾਪ ਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਜੀ ਉਠਾ ਵੋ ਤੋ ਹਮ ਜੀ ਉਠੇ, ਮੌਤ ਅਬ ਬੇਜ਼ੁਬਾਂ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਕੀ ਉਲਫ਼ਤ ਕਾ ਕਿਆ ਦੋਂ ਸਿਲਾ, ਉਸਨੇ ਮੁਰਦੋਂ ਸੇ ਹਮਕੋ ਜਿਲਾ ਦਿਲ ਮੇਂ ਐਸਾ ਸੁਕੂੰ ਭਰ ਦਿਆ, ਯੇ ਜ਼ਮੀਂ ਆਸਮਾਂ ਹੋ ਗਈ। ਵੋ ਜੋ ਪੱਥਰ ਨਕਾਰਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇ ਸੰਵਾਰਾ ਗਿਆ ਜੋ ਸਲੀਬ ਨਾਮ ਥਾ ਮੌਤ ਕਾ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਾ ਨਿਸ਼ਾਂ ਹੋ ਗਈ।