ਸਾਦਗੀ ਮੇਂ ਛੁਪੇ ਖੁਦਾ

ਸਾਦਗੀ ਮੇਂ ਛੁਪੇ ਖੁਦਾ, ਭੇਦ ਖੋਲੇ ਬੱਚੋਂ ਪਰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਸਮਝ ਨ ਪਾਏ, ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੋਏ ਦੁਲਹਨ ਪਰ ਬਾਲਕ ਬਨ ਯਿਸ਼ੂ ਖੁਦਾ, ਚਰਨੀ ਮੇਂ ਆਇਆ ਥਾ ਰਾਜਾ ਭੀ ਢੂੰਢਨਾ ਚਾਹੇ, ਪਤਾ ਨ ਉਸਕਾ ਪਾਇਆ ਥਾ ਬਾਰਾਂ ਬਰਸ ਕਾ ਛੋਟਾ ਬਾਲਕ, ਬਾਤੇਂ ਕਰੇਂ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਖੁਦਾ ਕੋ ਢੂੰਢੇ ਮੰਦਿਰ ਮੇਂ, ਖੁਦਾ ਖੜ੍ਹਾ ਉਨਕੇ ਕਰੀਬ ਪਹਿਲੀ ਆਮਦ ਸਮਝੇ ਨਾ ਤੋ, ਦੂਸਰੀ ਸਮਝੇਂ ਕਿਉਂਕਰ ਸਾਦਗੀ ਮੇਂ ਛੁਪੇ ਖੁਦਾ.... ਕਲ ਤਕ ਖੰਭਾ ਆਗ ਕਾ, ਆਜ ਵਹੀ ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੈ ਰੋਗਿਨ ਕੋ ਚੰਗਾ ਕਰਤਾ, ਮੌਤ ਭੀ ਫਟਕਾਰੀ ਹੈ ਪਾਪ ਕੀ ਮਜਦੂਰੀ ਮੌਤ, ਕਰੂਸ ਪਰ ਦਾਮ ਚੁਕਾਇਆ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਭੀ ਕੀਆ ਯਕੀਨ, ਉਸਕੋ ਸਵਰਗ ਬਿਠਾਇਆ ਹੈ ਯਿਸ਼ੂ ਨੇ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ, ਜੋ ਆਇਆ ਉਸਕੇ ਦਰ ਪਰ ਸਾਦਗੀ ਮੇਂ ਛੁਪੇ ਖੁਦਾ.... ਵਾਇਦੇ ਕਾ ਪੱਕਾ ਯਿਸ਼ੂ, ਬਾਦਲ ਮੇਂ ਆਇਆ ਹੈ ਆਨੇ ਕਾ ਕੀਆ ਥਾ ਜੋ, ਵਾਇਦਾ ਆਜ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ ਦੂਲਹਾ ਦੁਲਹਨ ਏਕ ਹੂਏ, ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਦੂਰੀ ਹੈ ਰਹਿਤੇ ਦੋਨੋਂ ਸੰਗ ਸਦਾ ਜਹਾਂ ਆਨੰਦ ਕੀ ਭਰਪੂਰੀ ਹੈ ਗਾਏ ਦੁਲਹਨ ਗੀਤ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਕੇ, ਆਇਆ ਐਸਾ ਅਵਸਰ ਸਾਦਗੀ ਮੇਂ ਛੁਪੇ ਖੁਦਾ....