ਤੂ ਜੋ ਕਹੇ ਮੇਰੇ ਲੀਏ, ਮੇਰੇ ਲੀਏ, ਯਿਸ਼ੂ ਮੇਰੇ

ਤੂ ਜੋ ਕਹੇ ਮੇਰੇ ਲੀਏ, ਮੇਰੇ ਲੀਏ, ਯਿਸ਼ੂ ਮੇਰੇ ਪੱਥਰ ਚਿੱਲਾ ਉਠੇਂਗੇ, ਦੇਂਗੇ ਖੁਦਾ ਕੋ ਮਹਿਮਾ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਗਰ ਹੋ ਜਾਏਂ, ਸਾਰੀ ਜ਼ਮੀਂ ਕੇ ਇਨਸਾਂ ਆਮੀਨ ਖੁਦਾ ਹੈ ਮੇਰਾ, ਕਹਿਤਾ ਜੋ ਕਰਤਾ ਪੂਰਾ ਕਾਮਿਲ-ਕਲਾਮ ਵੋ ਹੈ, ਰੱਖਤਾ ਨਾ ਕੁਝ ਅਧੂਰਾ ਟਲ ਜਾਏ ਅਗਰ ਜ਼ਮੀਂ ਭੀ, ਉਸਕਾ ਵਚਨ ਟਲੇ ਨਾ ਰੋਨੇ ਦੋ ਰਹਿਨੇ ਦੋ, ਇਨਕੋ, ਇਨ ਮੇਂ ਮਸੀਹ ਹੈ ਆਇਆ ਰੋਤੇ ਰਹੇ ਜੋ ਆਜ ਤੱਕ ਉਨਮੇਂ ਹੈ ਨੂਰ ਛਾਇਆ ਰੋਨੇ ਦੋ ਰਹਿਨੇ ਦੋ ਇਨਕੋ, ਕਰਨੇ ਦੋ ਪੂਰੇ ਅਰਮਾਂ। ਠੁਕਰਾਇਆ ਜਿਸਕੋ ਥਾ ਗਿਆ, ਕੋਨੇ ਕਾ ਵੋ ਪੱਥਰ ਹੂਆ, ਜੋ ਚਾਹੇ ਉਸਕੋ ਦੇਖਨਾ, ਉਸ ਪਰ ਹੈ ਵੋ ਨਾਜ਼ਿਲ ਹੂਆ, ਵੋ ਗੀਤ ਗਾ ਉਠੇਂਗੇ, ਰਹਿਤੇ ਹੈਂ ਜੋ ਪਰੇਸ਼ਾਂ