ਦੁਲਹਨ ਅਬ ਤੋ ਮਨ ਦੀਪਕ ਮੇਂ ਤੇਲ ਭਰੋ

ਦੁਲਹਨ ਅਬ ਤੋ ਮਨ ਦੀਪਕ ਮੇਂ ਤੇਲ ਭਰੋ। ਦੂਲਹਾ ਨ ਜਾਨੇ ਕੌਣ ਘੜੀ ਮੇਂ ਆ ਜਾਏ। ਅਬ ਤੋ ਤੁਮਨੇ ਜਾਨ ਲੀਏ ਹੈਂ, ਉਨ ਸਾਤੋਂ ਮੋਹਰੋਂ ਕੇ ਰਾਜ ਅਬ ਤੋ ਤੁਮਨੇ ਦੇਖ ਲੀਏ ਹੈਂ ਉਨ ਚਾਰੋਂ ਘੋੜੋਂ ਕੇ ਕਾਜ ਸ਼ੈਤਾਂ ਅਬ ਭੀ ਘੂਮ ਰਹਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਲੀਏ, ਯੇ ਨ ਹੋ ਵਹ ਹਮ ਕੋ ਸੋਤਾ ਪਾ ਜਾਏ। ਅਬ ਹਮ ਨਾ ਤੋਤਾ ਮੈਨਾ ਅਲਿਫ ਲੈਲਾ ਕਾ ਕਿੱਸਾ ਹੈਂ, ਹਮ ਹੈਂ ਉਸਕੀ ਪਾਵਨ ਦੁਲਹਨ ਔਰ ਵਚਨ ਕਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈਂ ਸਾਫ਼ ਜ਼ਮੀਂ ਪਰ ਬੋਏ ਥੇ ਵੋ ਬੀਜ ਹੋ ਤੁਮ, ਕੋਈ ਪਰਿੰਦਾ ਆ ਕੇ ਹਮੇਂ ਨਾ ਖਾ ਜਾਏ ॥ ਪਹਿਲੇ ਧੁੰਧਲੇ ਸੇ ਦਿਖਤੇ ਥੇ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਔਰ ਮੁਕਾਸ਼ਿਫਾ ਹਮ ਯਿਸ਼ੂ ਕੋ ਖਤ ਲਿਖਤੇ, ਪਰ ਕਰ ਦੇਤੇ ਥੇ ਗਲਤ ਪਤਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ ਜਬ ਉਸ ਪਾਵਨ ਮੰਜ਼ਿਲ ਕੋ ਚੌਰਾਹੇ ਪਰ ਕਿਸਕੇ ਲੀਏ ਰੁਕਾ ਜਾਏ ॥ ਪੂਰਬ ਕੇ ਸੂਰਜ ਕੀ ਜਯੋਤੀ, ਸਾਂਝ ਢਲੇ ਛੁਪ ਜਾਏਗੀ ਤਬ ਪਸ਼ਚਿਮ ਦੀ ਉਨ ਭੇੜੋਂ ਕੋ ਬਾਈਬਲ ਪਾਸ ਬੁਲਾਏਗੀ ਆਓ ਜ਼ਮੀਂ ਕੀ ਹਰ ਤਾਕਤ ਕੋ ਝੁਠਲਾ ਕਰ ਨੀਲ ਗਗਾਨ ਮੇਂ ਊਪਰ ਕਹੀਂ ਉੜਾ ਜਾਏ ॥